پنجشنبه, 16 اردیبهشت 1400

بیش از 80 درصد افراد در کشورهای صنعتی حداقل یک بار در طول عمر خود کمردرد را تجربه نموده ­اند. نمونه آماری این تحقیق شامل 30 شناگر با سابقه کمردرد غیراختصاصی در یک سال گذشته و نداشتن کمردرد حاد در 2 هفته مانده به آزمون بود که به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب شدند. همچنین آزمودنی­ ها با وجود کمر درد به فعالیت‌های ورزشی می پرداختند. برای ارزیابی شدت کمردرد از پرسشنامه کمردرد کیوبک استفاده گردید و برای ارزیابی استقامت عضلانی ناحیه مرکزی بدن از آزمون ­های بیرینگ سورنسن، 60 درجه فلکشن، پلانگ و پل­زدن به پهلو استفاده گردید. در این ارزیابی ها، مدت زمانی که آزمودنی حالت تست را حفظ می­ کرد به عنوان استقامت عضلات در نظر گرفته می­ شد. آزمون همبستگی پیرسون ارتباط متوسط تا قوی معکوس را بین استقامت عضلات و میزان شدت کمردرد شناگران نشان داد.

مقدمه

با توجه به اینکه بیش از 80 درصد افراد در کشورهای صنعتی حداقل یک بار در طول عمر خود کمردرد را تجربه نموده اند، می­توان عنوان کرد که یکی از شایعترین مشکلات سلامتی در این کشورها کمردرد می باشد. همچنین میزان کمردرد در میان ورزشکاران، در دامنه 1تا بیش از 30 درصد گزارش شده که متاثر از نوع ورزش، جنس، شدت تمرین، تناوب تمرین و تکنیک است.

درد کمر، شانه و زانو از شایعترین مشکلات شناگران می باشد. شناگران نیز به دلیل انجام تکنیک های مختلف فشارهای متناوبی را برروی ستون فقرات خصوصا کمر وارد می کنند. فاکتور های همچون شدت تمرین، دوره و مسافت تمرینی از عوامل تاثیرگذار بر کمردرد شناگران می باشد.

ارتباط بین استقامت عضلات کمر و کمردرد به موضوعی متداول در پژوهش‌های بالینی تحلیل شده است. تمرینات استقامتی عضلات ناحیه مرکزی بدن (ثبات دهندگی، انعطاف پذیری، تقویتی) برای پیشگیری از آسیب ضروری است. هدف از تقویت عضلات ناحیه مرکزی بدن و افزایش کنترل حرکات لگن از طریق جلوگیری از تیلت قدامی بیش ­ازحد و لودوز کمری می باشد. آزمون استقامتی استاتیک ساده همچون بیرینگ سورنسن در تمایز بین بیماران مبتلا به کمردرد و سالم، همچنین برای ارزیابی استقامت عضلات اکستنسور پشت استفاده می­شود و دارای پایایی بالایی می­باشد . بنابراین سوال اصلی تحقیق اینست که آیا بین استقامت عضلات ناحیه مرکزی بدن و کمردرد غیراختصاصی شناگران ارتباط معنادار وجود دارد.

روش شناسی تحقیق

جامعه آماری تحقیق حاضر شامل شناگران مبتلا به کمردرد شهر کرج بود. نمونه آماری این تحقیق شامل 30 شناگر با سابقه کمردرد غیراختصاصی در یک سال گذشته و نداشتن کمردرد حاد در 2 هفته مانده به آزمون بود که به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب شدند. همچنین آزمودنی­ ها با وجود کمر درد به فعالیت‌های ورزشی می پرداختند. برای ارزیابی شدت کمردرد از پرسشنامه کمردرد کیوبک استفاده گردید و برای ارزیابی استقامت عضلانی ناحیه مرکزی بدن از آزمون های بیرینگ سورنسن، 60 درجه فلکشن، پلانگ و پل زدن به پهلو استفاده گردید. در این ارزیابی ها، مدت زمانی که آزمودنی حالت تست را حفظ می­کرد به عنوان استقامت عضلات در نظر گرفته می­ شد.

قبل از انجام تست­های استقامت عضلانی آزمودنی‌ها فرم رضایت­نامه و پرسشنامه کمردرد کیوبک را پرکردند. همچنین میانگین نمره کمردرد ورزشکاران  6/77 ± 16/30 بود که در دامنه درد اندک قرار می­گیرد که خود نشان دهنده توانایی شرکت ورزشکار در تمرینات می باشد.

برای بررسی نتایج تحقیق از آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) واستنباطی( ضریب همبستگی پیرسون) از نرم افزار  SPSS نسخه 20 استفاده گردید.

یافته ها

نتایج آزمون ضریب همبستگی پیرسون برای بررسی ارتباط ثبات مرکزی و کمردرد

متغیر گروه

آزمون برینگ سورنسن

آزمون پلانک

آزمون فلکشن تنه

آزمون پل زدن به پهلوی راست

آزمون پل زدن به پهلوی چپ

کمردرد

*0/69-

*0/37

*0/45

*0/79

0/32

 

*سطح معنی داری0/05p

بحث و نتیجه گیری

با توجه به نتایج بدست آمده از جدول فوق آزمون همبستگی پیرسون ارتباط متوسط تا قوی معکوس را بین استقامت عضلات و میزان شدت کمردرد شناگران نشان داده است. در این ارتباط نادلر و همکاران دریافتند که عوامل مختلفی ازجمله استقامت ضعیف عضلانی وتغییر فراخوانی عضلات و عدم تعادل عضلانی برروی کمردرد ورزشکاران موثر است. همچنین گزارش کردند بیشتر آسیب های ورزشی مرتبط با مهره های کمری بیشتر بافت نرم این ناحیه را مانند عضلات، لیگامنت و دیسک­ های مهره­ای را درگیر می­کند.

شنای آزاد و کرال پشت موجب افزایش چرخش محوری بخش کمری و در نتیجه افزایش گشتاور نیروها می ­شود، که این امر فیبرهای حلقوی و عضلات ناحیه کمر را در معرض آسیب قرار می دهد. شناگران حرفه­ای به علت حرکات ماهرانه که خم شدن و باز شدن را افزایش می­دهند، بیشتر در معرض خطر آسیب ­دیدگی قرار می­گیرند. همچنین کمردرد توسط ضربه ­ای که به منظور باز شدن ستون مهره­های کمری وارد می­شود(کرال سینه و پروانه) افزایش می­یابد. در نهایت باز شدن ستون مهره های گردنی هنگامی که شناگر به حالت دمر قرار دارد، موجب باز شدن کمر می­شود و این امر به افزایش فشار بر بخش­های بین مهره­ای و سطوح مفصلی می­شود. علاوه براین حرکات تکراری باعث بیش فعالی مزمن و تغییر خاصیت ارتجاعی عضلات می شود. یکی از عضلات مستعد بیش فعالی در شناگران عضله ­ی پشتی بزرگ است که در زیر سیستم مایل خلفی مشارکت دارد کوتاهی این عضله باعث کشش فاسیای کمری-سینه ای می شود در صورتی که عضلات سرینی بزرگ و شکمی با این کشش مقابله نکند می­تواند باعث کمردرد در شناگران شود.

 
  محمد حسن کردی اشکذری دانشجوی دکتری آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی
      |     |
    تمام حقوق اين سايت متعلق به اداره کل ورزش و جوانان استان يزد ميباشد. استفاده از مطالب سايت با ذكر نام و لينك به اين سايت مجاز مي‌باشد.
    Designed in
    Narvan
     |  Powered by DCMS 3.2  |  Developed & Support By Diba Group